Hoofdartikel: Penny

Penny is er voor kinderen tussen de 8 en 12 jaar oud die dol zijn op paarden en pony’s. Maar ook voor kinderen die jonger of ouder zijn, is Penny een feestje om te lezen!

Tot zover Penny. Aan mij de taak om een hoofdartikel te schrijven zonder dat paarden de overhand nemen. Lastig als je bedenkt dat de paardensport al stamt uit de klassieke oudheid en korfbal daardoor dus een relatief nieuwe sport is. Ik doe een poging.

Soms lijkt het verzinnen van zo’n hoofdartikel ook wel op het aan een dood paard trekken. Je inspannen terwijl dit hele artikel eigenlijk al gedoemd is te mislukken. Een combinatie van flauwe humor, een stukje uit eigen belevenissen en ervaringen, en van daaruit toewerken naar de Haagse Korfbal Dagen. Ziehier het voorbeeld: de clou is al verklapt. Het paard is achter de wagen gespannen. Terwijl je zou denken dat met al mijn ervaring in het schrijven van een hoofdartikel een blind paard geen schade kan aanrichten.

Hans Teeuwen sprak eens de profetische woorden: “Ik hou heel erg van paarden! Ik hou van dikke paarden, dunne paarden, grote paarden, kleine paarden, maar ook van zwarte paarden met een witte punt op hun kop! Ja, daar hou ik van.”

Luister de rest van de sketch gerust terug, het is de moeite waard.

Mijn persoonlijke ervaringen met paarden zijn niet altijd even goed geweest. Ik hou minder van paarden dan Hans.

Op vakantie in Frankrijk gingen we paardrijden. Mijn paard bleef een beetje langs de weg staan grazen, terwijl Wout — die toen nog niet met Marinus en Dionne op vakantie ging, maar met Louise, Ingrid en mijn moeder, die op haar beurt weer haar twee kinderen had meegenomen — bijna steigerend en met een razend tempo op zijn knol voorbij schoot. De paardenbegeleider had er veel plezier in om met een flinke por het paard van der Woodie tot hoge snelheden te brengen.

Nee, mijn échte aanraking met een paard vond plaats terwijl ik samen met Rick de Paauw een fietsrally aan het uitzetten was voor éen van de door ons georganiseerde jeugd- of CR-kampen, hoe je het ook wilt noemen.

Het was een tocht waarin al veel was gebeurd. We waren achternagezeten door een hond. Gelukkig heeft Rick voor dit soort gelegenheden preventief altijd een mes op zak. Ook waren we bijna aangevallen door een hert van twee meter hoog, inclusief gewei. Het dier nam namelijk een sprint in onze richting, maakte een hoek en verdween in het bos, terwijl wij naar elkaar schreeuwden: ‘Trappe, trappe, trappe, zo hard je kan en niet meer omkijken!’ ‘Bij de derde boom rechts’ werd de volgende aanwijzing, want terugfietsen, dat gingen we zeker niet doen.

Het was al een warme dag en in onze korte broeken, die ons goed stonden, reden wij verder op ons stalen ros. Inmiddels hadden we de draad weer opgepakt en via de Viola Holtweg kwamen we bij een weide met daarin, u begrijpt het al, een paard.

Dit was een bijdehand paard, kan ik u vertellen, want het kwam meteen in een drafje op ons afrennen. Ik had de blaadjes in mijn handen. In die tijd werkten we nog met pen en papier. Het edele dier had waarschijnlijk trek, want het begon aan mijn blaadje te knabbelen. Ik draaide me

om en kon nog net zeggen: ‘Wel een beetje een bijdehand paard, hè?’ Terwijl er een afgrijselijke gil door de omgeving klonk, had ik ondertussen ook het wereldrecord ver-springen uit stand verbeterd.

Het beest had trek in een stukje vlees of nam wraak omdat het niet bijdehand genoemd wilde worden. Het beet mij heel hard in mijn bil. Rick heb ik nog nooit zo hard zien schrikken en lachen tegelijk. En ’s avonds bij het klaverjassen in de kantine, met mijn partner Louise, heb ik vaak mijn broek moeten laten zakken als bewijs. En dat bewijs was er. De paardenbeet was duidelijk zichtbaar. De paarse tanden stonden in mijn toen nog jonge vlees gekerfd.

Enfin, laten we hopen dat er bij de HKD geen halve man en een paardenkop zit.

Veel plezier en succes de komende week!

Penny

De volgende keer een artikel van de hand van de wederhelft van dit mysterieuze schrijversduo.