Nieuws

Bijgaand de openingsspeech van afgelopen zondagavond van onze voorzitter Vincent voor de 104e JAV. Daarbij ook de uitreiking van de Annie van Deventer Beker en de benoemingen van de Achillespenning.

Afgelopen weekend was er weer eentje om niet snel te vergeten. De J4 pakte hun derde kampioenschap op rij. Dat gebeurt niet ieder jaar: kampioen op het veld, in de zaal én opnieuw op het veld. De gouden kampioensbal staat inmiddels te schitteren in de trofeeënkast achter de bar. Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ook onze voorzitter Vincent Wiekenkamp zijn eerste officiële speelminuten na jaren. Zijn eerste schot vloog direct raak en werd gevierd alsof het zijn allereerste doelpunt in de F-jeugd was. Mooi om te zien! We kijken uit naar meer Wiekenkamp-goals.

Sport is één van de weinige plekken waar het leven zich laat samenvatten in een getal. Dit weekend won PSG de Champions League, vochten de Spurs zich naar de NBA-finale en streden bijna honderd mensen bij Haags Hoog om een quizbeker. Winnaars en verliezers, netjes gesorteerd. Mijn vader zou overal iets van gevonden hebben, waarschijnlijk dat de verkeerde ploeg had gewonnen, dat een wissel te laat kwam, dat een pubquizvraag niet klopt. Hij vond altijd ergens iets van. Stil kijken deed hij nooit. Bij een penalty stond hij altijd op en begon zijn bril te poetsen.

Mede door alle turbulente ontwikkelingen in de wereld, ook in die om ons heen, heb ik mij de afgelopen tijd onderstaande vraag gesteld en geprobeerd daar al redenerend een antwoord op te vinden: “Willen wij als Achilles een vereniging zijn waar mensen consumeren wat georganiseerd wordt, of willen wij een gemeenschap zijn waarin leden samen verantwoordelijkheid dragen?”

Een half mensenleven geleden was ik vaste redacteur van de Leeuwenkrabbels. Ik schreef iedere week een hoofdartikel en nog allerlei andere berichten, vermaningen, stukjes over lief en leed, wie er velddienst had, wat de ploegen gedaan hadden die week enzovoorts. Niet op mijn iPad, die had ik toen nog niet en jullie ook niet trouwens.

Op 15 maart (ja, de dag na het kampioenschap) liep ik voor het eerst in mijn leven de CPC: De halve marathon. De 10 km had ik al vaker gelopen. Eigenlijk wilde ik dit twee jaar geleden al proberen, maar met toen weer drie keer per week korfbal wist ik dat mijn lichaam dat niet zou redden. Dit seizoen gestopt, dus de uitgelezen kans om hem nu wél te lopen.

Het polletje kwam weer in de app van Team 6-1. De naam Team 6-1 is een compromis, want we zijn op het veld het 5e, maar we identificeren ons nog steeds als 6e. Vorig jaar in de zaal waren we het 7e, dus je hoeft geen geoefende puzzelaar te zijn om er achter te komen hoe onze appgroep toen heette.

De tweede helft van de veldcompetitie is net begonnen en de eerste Super saturday was afgelopen weekend een feit. Vele vrijwilligers die zich op allerlei manieren deze dag hebben ingezet om er een prachtige dag van te maken en te laten zien waar Achilles voor staat.

Met Pasen herdenken de Christenen de opstanding uit de dood. In de sport kennen we een vergelijkbare variant: de Remontada. De eerste keer dat ondergetekende van het fenomeen hoorde, is alweer bijna tien jaar geleden.

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik een hoofdartikel over hoe we nét geen kampioen waren geworden. Toch overheerste vooral trots op wat we samen hadden neergezet. Het zat zo dicht erop dat het bijna pijn deed om het hardop te zeggen. En nu? Nu voelt het bijna onwerkelijk om het wél op te mogen schrijven: we zijn kampioen geworden, we hebben het gewoon geflikt. Zelden heb ik zoveel traantjes gelaten als in de laatste drie wedstrijden van dit zaalseizoen.

Je kan na zo’n geweldige apotheose van de zaalcompetitie nog wel weken blijven nagenieten van het kampioenschap. Dus daar doe ik nog maar een schepje bovenop door het derde hoofdartikel op rij over Achilles 1 te laten gaan.

Na zo’n kampioensweekend vraag je je bijna af: heeft het traditionele hoofdartikel van Achilles nog toegevoegde waarde? Peter Frauenfelder gaat vast uitgebreid verslag doen van het eerste. Over de wedstrijd zelf schrijven is dus eigenlijk overbodig. Dan toch ook maar over onze kampioenen schrijven, maar dan met een andere blik. Want naast alles wat er op het veld gebeurde, zag ik ook langs de lijn en op de tribune genoeg mooie dingen gebeuren.

Wat een zenuwslopende ontknoping in de competitie! Na het afgelopen weekend zijn de kaarten volledig opnieuw geschud. Door de knappe overwinning op KVZ’23 mag Achilles meer dan dromen van de Hoofdklasse en ligt op de valreep de weg naar het kampioenschap wagenwijd open.

Voor wie het gemist heeft: van januari tot en met april zit ik in Zuid-Afrika voor vrijwilligerswerk. Drie maanden in een compleet andere wereld. Een wereld waar korfbal – letterlijk én figuurlijk – ver te zoeken is. En toch… zie ik hier kansen voor Achilles.

Normaal werkt het voor mij zo dat ik de contouren van het artikel al enkele dagen soms al een week in mijn hoofd heb zitten, maar dat de uitwerking ervan op zich laat wachten. Zo ook deze keer…

Vorige week schreef Mandy, zoals altijd, weer een lezenswaardig stukje voor het krantje. Een mooi stukje, vond ik, omdat het mij, en hopelijk ook Achillianen met een grotere verantwoordelijkheid, aan het denken zette. Haar voorstel om het tekort aan spelende vrouwen bij Achilles te verkleinen door poules te maken van speelsters die nog wel willen spelen maar niet meer iedere week beschikbaar willen zijn lijkt me slim en pragmatisch, in elk geval voor de korte termijn.

Vorige week was ik met drie vriendinnen eten (geen teamsporters) en hadden we het over vakanties. Ik gaf aan in maart wel weg gewild te hebben, maar dat de georganiseerde reizen met korfbal (en andere dingen die ik wil doen in die periode) helaas niet gaat. Eén van hen gaf toen aan “even de advocaat van de duivel” te spelen en vroeg mij vragen als “word je er voor betaald? Nee? Waarom ga je dan niet gewoon? Worden spelers ervoor betaald? Nee, dan kan je ze toch niet verplichten er te zijn?”

Hoe bereid ik mij voor op de pubquiz? De eerste vraag werd al genoemd in de aankondiging. Iets in de trant van: bij welke game heb je te maken met knokkers? Dat wist ik wel, doordat Brawl Stars hier in huis nog wel eens werd gespeeld.

Wat leeuwen gemeen hebben, is hun trots en dan vooral de trots van de roedel. De groep, de gemeenschap en de rollen die elke leeuw op zijn eigen, unieke manier vervult, samen jagen en samen delen.

De zondag na een zaalwedstrijd betekent tegenwoordig wat lichte spierpijn. Vandaag valt het wel mee, maar vorige week niet… Op woensdag voelde mijn lijf pas weer zoals het zou moeten. De oorzaak hiervan was dat ik zowel op zaterdag als op zondag een wedstrijd gespeeld heb tegen een tegenstander die groter en breder was dan ik.

Het hoofdartikel van deze week is de Nieuwjaar speech geschreven door Vincent en verwoord door Sten namens het bestuur op de nieuwjaarsreceptie afgelopen 4 januari in ons clubhuis De Vlonder.

Zoals de titel doet vermoeden gaat dit over een korfbalwedstrijd, maar niets is minder waar want zelf korfballen doe ik al een aantal jaar niet meer. Nee, deze week had de aangewezen persoon voor het hoofdartikel het te druk met andere bezigheden en had een vervanger nodig om iets te schrijven voor de kersteditie van het krantje...

Een aantal weken geleden was het één en al kommer en kwel met de sportuitslagen in huize de Laleijne met nul punten en een doelsaldo van min 51. Zwarte zaterdag. Maar dan zonder auto’s en niet in Frankrijk maar gewoon in de regio bij KMD en VELO. Met de twee handballers in huis kan het hard gaan. Heb je pech een team te treffen dat nét iets beter rondspeelt en nét met dat ene jongetje of meisje in de gelederen dat iets te handig dribbelt en te hard gooit, dan is een groot verschil snel gemaakt...

Hier volgt een ernstige waarschuwing voor ons fier bovenaan staande Achilles 1! In het seizoen 2002-2003 deed ik de bondsoefenmeestercursus in Papendal...