Het korfbalveld loopt niet weg

Op de dag dat dit hoofdartikel online komt, begint officieel mijn zwangerschapsverlof. Een moment waarnaar ik lange tijd heb toegeleefd, maar dat toch ineens snel is aangebroken. Vanaf vandaag mag ik mijn werk loslaten en ontstaat er ruimte voor rust en voor wat er komen gaat: de bevalling en de komst van ons mini-mensje. Bij het korfbal begon mijn pauze al eerder. Sinds 11 april sta ik niet meer in het veld en bekijk ik de wedstrijden vanaf de zijlijn. In het begin voelde het vreemd om niet mee te trainen en niet samen met het team het veld op te stappen. Ondertussen is er een nieuw seizoen begonnen. Het team is in een andere samenstelling verdergegaan, spelers vinden hun plek en rollen veranderen. Langzaam begin ik te wennen aan mijn nieuwe plek als supporter.

Nu mijn verlof begint, ontstaat er ook ruimte voor gedachten over later. “Ga je straks eigenlijk weer korfballen?” Die vraag is me al meer dan eens gesteld. Misschien heb ik daar zelf aanleiding toe gegeven. Ik heb immers vaak genoeg verteld dat ik de sportschool maar saai en eentonig vind. Fit worden en blijven met een bal en een team om me heen vind ik toch echt een stuk leuker. Het antwoord lijkt dus eenvoudig: natuurlijk wil ik weer korfballen. Ik mis de trainingen, de wedstrijden en vooral het gevoel van een fit lichaam dat doet wat ik ervan vraag. Toch zit achter de vraag óf ik terugkom een veel lastigere vraag: wanneer?

Die vraag brengt een bepaalde druk met zich mee. Niet omdat anderen die bewust opleggen, maar omdat ik er zelf meteen verwachtingen aan verbind. Wanneer kan ik weer beginnen? Hoe snel ben ik weer fit? En zal ik in het veld nog een beetje de oude Mariska zijn? Op dit moment ben ik 35 weken zwanger en voelt mijn lichaam heel anders dan ik gewend ben. Dingen gaan langzamer, kosten meer moeite of lukken even niet. Ik mis mijn fitte lichaam, maar voel me tegelijkertijd misschien wel sterker dan ooit. Mijn lichaam levert een prestatie die met geen enkele training of wedstrijd te vergelijken is: het bouwt een nieuw mens. Daar ben ik ontzettend trots op.

Ik weet ook dat ik mijn lichaam straks rust moet geven. Eerst herstellen, wennen aan het leven met een baby en genieten van die bijzondere eerste periode samen. Daarna kan ik stap voor stap weer gaan bewegen. De balans tussen rustig opbouwen en enthousiast vooruit willen, zal waarschijnlijk nog best lastig worden. Dat spanningsveld ken ik door mijn twee zware knieblessures maar al te goed. Toen leerde ik al dat mijn hoofd soms verder wil dan mijn lichaam en dat herstel zich niet laat opjagen. Hoewel herstellen na een zwangerschap een heel ander traject is, neem ik die ervaring zeker mee. Ook nu zal ik naar mijn lichaam moeten luisteren en mezelf de tijd moeten gunnen.

Of ik weer ga korfballen? Die kans is groot. Maar wanneer en op welke manier hoef ik nu nog niet te bepalen. Eerst mag mijn lichaam afmaken waar het al maanden zo hard aan werkt. Het korfbalveld loopt niet weg en mijn sportschoenen blijven rustig staan totdat ik eraan toe ben en tot die tijd blijf ik als een superleeuw... altijd zingen.

Mariska