Telefoon

Er zijn niet heel veel dingen meer waarvan ik zenuwachtig word. De uitslag van een medisch onderzoek in de paar seconden voor ik de pagina van mijnhmc.nl open, verkiezingsuitslagen (meestal een teleurstelling), spannende momenten voor mijn dierbaren. En, vreemd genoeg, de wedstrijden van mijn favoriete voetbalclub (gaat de laatste drie jaar meestal goed, maar ik kijk nooit live) en de wedstrijden van Achilles 1. Prachtig bijgehouden tegenwoordig via de app, maar als het scoreverloop spannend is, dan heb ik het niet meer. Het laatste appje met de eindstand brengt de verlossing of de teleurstelling, of anders wel de notificatie van het KNKV op mijn horloge. Binnen de kortste keren weet je welke wissels er waren, wie een kaart heeft gepakt en wat de concurrenten hebben gedaan.

Ik moest denken aan lang geleden, toen ik zelf nog in het eerste speelde, in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Ik neem jullie mee naar 28 september 1980, een dag na de feestelijke opening van de vorige kantine. Achilles 1 speelde in de overgangsklasse (het één na hoogste niveau toen) een thuiswedstrijd tegen SAMOS uit Utrecht. Dat was een gerenommeerde club met onder andere international Majka Duivenvoorden (de zus van de oma van Aiden van Dijk). Het middenvak bestond nog, het scorebord was van hout, en wie gewisseld werd mocht er niet meer in. SAMOS was de koploper maar Achilles 1 speelde een goede pot en won, met de voor die tijd vrij normale cijfers 10-9. Helaas geen voorbode van een topseizoen, want we degradeerden dat jaar vrij kansloos.

In die tijd waren spelers en coaches natuurlijk net zo benieuwd naar de uitslagen op de andere velden als nu, maar onze enige verbinding met de buitenwereld was de telefoon die naast de bar hing (070-684814). Voor een kwartje mocht je privé even bellen, al werd daarmee door menigeen nogal eens de hand gelicht. Geen mobiele telefoons, geen internet, zelfs geen fax. Vanaf kwart voor vier begon die telefoon te rinkelen, andere clubs die wilden weten hoe het was afgelopen. In ruil voor informatie over hun uitslag werd die natuurlijk gegeven. Wel was de animo om de telefoon op te nemen beduidend minder als we verloren hadden. Zo tegen half vijf hadden we alle uitslagen wel binnen, en waren ook de verslaggevers van de lokale kranten geïnformeerd. In die tijd werd er nog wekelijks in de “Haagsche Courant” en “Het Binnenhof” een wedstrijdverslag opgenomen.

Pas tegen half zeven ging dan weer de telefoon, en iedereen wist wie de beller was: mijn moeder, waar ik bleef en dat het in de Klimopstraat geen hotel was…

Steven