Trainers zijn geen schrijvers

Dat was ongeveer het eerste wat gezegd werd tijdens de startbijeenkomst van de KT4 (korfbaltrainer 4) opleiding. Het ging over de opdrachten die gemaakt moeten worden en dat er bij veel opdrachten de keuze is of je een stuk tekst, een audiobestand of een videobestand inlevert. Want, zo was de beredenering, trainers horen zichzelf graag praten en zijn minder van het schrijven. Laat ik nou net schrijven heel leuk vinden. Mijn inspiratie voor dit hoofdartikel werd daar geboren.

Want, wat was het eerste dat op dat moment door mij heen ging? “Zie je wel, ben ik dan toch geen (typische) trainer?” Ik weet dat er bij mijn aanstelling genoeg vraagtekens waren en dat vind ik ook niet gek. Behalve vorig jaar naast Erwin op Achilles 2, heb ik alleen ervaring in (jonge) jeugdploegen. Noa, Cino, Pepijn, Yara, heb ik allemaal in de F en E gehad. Achilles 1 is wel even andere koek en dan ook nog het loodzware jaar dat we tegemoet gaan in de Hoofdklasse. Maar het grootste vraagteken zit in mijzelf. Kan ik dit? Wat kan ik deze spelers nog leren? Stuk voor stuk vind ik ze al zulke goede korfballers. “Wie ben ik dan?” “Wat heb ik gepresteerd?” En waarom zouden ze dan iets van mij aannemen? Die overtuigingen in combinatie met een torenhoge lat die ik mezelf opleg, is niet per se de beste combinatie. Maar ergens weet ik ook dat ik het wél kan, dat ik alleen over die drempel heen moet. En dat ik niet van de één op de andere dag een top trainer hoef te zijn, ook al vind ik zelf van wel.

Dit seizoen staat ook voor de spelers in het teken van ontwikkelen. We moeten bouwen aan een nieuw team, aan teamgevoel, korfbalkwaliteiten, een ander spel en zelfvertrouwen van spelers die er in 1 ineens moeten staan. Met elkaar en voor elkaar. Strijden voor elke meter. Zal het altijd goed zijn? Vast niet. Als we maar strijd leveren, er altijd voor gaan. Dan kunnen we op onze piek hele mooie dingen laten zien en gaan we met elkaar zorgen dat de ondergrens zoals we die thuis tegen Pernix haalde, steeds hoger komt te liggen.

De wedstrijd tegen KVS tijdens de Haagse korfbaldagen was hiervoor tekenend. Na terugkijken zie ik ook echt alle slordigheden die er nog in ons spel (en dat van KVS) zaten. Maar met een team waarin vijf spelers van ons vorig seizoen nog reserve overgangsklasse speelden, tegen een team dat vorig jaar in de Korfbal League 2 speelde, op een haar na gelijkspelen, is gewoon netjes. De strijdlust was er, het doorgaan, het er staan als team. Dat is de basis. Vanuit daar zien we dat iedereen zich staande weet te houden, en per week aan het ontwikkelen is. Die punten gaan echt wel komen, daar ben ik van overtuigd.

A.s. zaterdag begint de competitie. 1,2,3 en U19 spelen thuis. Mooi om een eerste middag/avond Steenwijklaan mee te pakken en de start van het Hoofdklasse avontuur van Achilles 1 tegen het sterke Oost Arnhem te zien. Want meer dan ooit zullen we het dit seizoen met elkaar moeten gaan doen. Met 1 t/m 3 en met het publiek als negende man erachter, want wat hebben we van jullie genoten tijdens de HKD! Laten we van de Steenwijklaan in en buiten het veld een kolkende arena maken.

In de tussentijd stap ik ook tijdens de KT4 uit mijn comfortzone en ga ik audiobestanden en vlogs opnemen, maar vooral ook lekker blijven schrijven. Laat ik dan maar die trainer worden die óók kan schrijven.

Mandy