Skip naar de inhoud
HKV Achilles Logo

Hoofdartikel van deze week:

hoofdartikel

De pijnlijke waarheid onder de korfbalmand

Korfbal staat bij buitenstaanders vaak bekend als een vriendelijke, gemengde sport, zonder fysiek contact. Maar iedereen die weleens onder die gele/rieten mand heeft gestaan, weet wel beter. Korfbal is namelijk een aaneenschakeling van sprintjes trekken, abrupt op de rem trappen, hoog springen en in de lucht nog even een onmogelijke draai maken. Het resultaat? Een lichaam dat af en toe luidkeels protesteert:

De ‘Oeps, daar ging mijn enkel’
Je springt prachtig op voor de rebound, je hebt de bal bijna, en dan... land je nét op de zijkant van je schoen (of erger: op de voet van je tegenstander). En jij en je medespelers horen de krak...

De veld-naar-zaal shock
Net wanneer je enkels en knieën gewend zijn aan het kunstgras na de zomervakantie, lonkt de zaal alweer!! De overgang van het stugge kunstgras naar de zaal (of omgekeerd) is het moment waarop menig achillespees en scheenbeen besluit om spontaan in staking te gaan.

De verraderlijke bal op de vinger
"Ik heb 'm!" roep je nog vol zelfvertrouwen. Maar de bal blijkt net iets harder aangespeeld dan gedacht, of raakt precies het topje van je pink. Gevolg: een dikke, blauwe vinger die de rest van het weekend eigenwijs een andere kant op wijst.

De ‘verdedigd!’-knie
Even snel een schijnbeweging maken om je tegenstander op het verkeerde been te zetten. Je bovenlichaam gaat naar links, je onderbeen blijft staan, en je knie denkt: bekijk het maar. Een goede warming-up is geen overbodige luxe, want een korte draai op hoge snelheid is een flinke aanslag op je kruisbanden en meniscussen.

Bovenstaande blessures zijn een greep uit het blessureleed van menig Achilliaan op dit moment. Na 9 jaar geen korfbal wilde ik het zelf ook weer proberen, maar daar dacht mijn achillespees toch anders over. Resultaat: na 20 minuten van het veld met een afgescheurde achillespees en een revalidatie van een aantal maanden.

Naast mijzelf zitten er zoals gezegd nog een heel aantal Achillianen langs de lijn. De één al iets langer dan de ander, sommigen voor de zoveelste keer en een aantal zijn gelukkig weer op de terugweg. Maar één ding is zeker, een blessure is nooit leuk!

Naast dat je mist wat je het liefste doet, vraagt het ook iets van je op fysiek en mentaal vlak. Dus via deze weg heel veel sterkte aan: Yara, Kiki, Demi, Romy van V., Iris, Esmee, Liv, Bas Siebum, Stella en Rene van L. (een blessure kan je ook thuis oplopen ).

Gelukkig zijn er ook weer een aantal die binnen de lijnen staan na kort/ lang blessureleed, geniet ervan en blijf ongedeerd: Joel, Mariska P., Stef, Vera, Jim, Jarmo, Jamie, Bas M., Vincent W. 

Degenen die nog steeds lekker spelen: hoe overleef je het seizoen zonder blessure? Nou je hoeft niet direct in bubbeltjesplastic het veld op. Met een beetje zelfkennis kom je namelijk al een heel eind.

Sla de warming-up niet over: Hoe verleidelijk het ook is om meteen op de korf te gaan schieten, geef je spieren eerst tien minuten om wakker te worden en luister naar je lijf: Voel je een steekje? Neem even gas terug.

De derde helft in de kantine is tenslotte veel gezelliger op twee gezonde benen dan met een zak ijs op de bank!

Groetjes vanaf de zijlijn,
Linda

Terug naar nieuws