HKV Achilles - Meer dan een club

Ik ken Olga eigenlijk mijn hele leven en daar zal ik later nog een mooie anekdote over vertellen. Maar het gaat nu niet over mij, het gaat over Olga. Hoewel zij al zo’n 63 jaar lid is, zal niet iedereen haar kennen. Met haar 80 jaar is zij waarschijnlijk wel de Achilliaan met de meeste vrijwilligersuren en ze zet zich nog steeds voor heel veel dingen in.

Olga werd op haar zeventiende lid, nadat ze twee jaar bij SOS had gehandbald. Via haar broer kwam ze bij Achilles terecht en is ze inmiddels al zo’n 63 jaar lid. Ze had een bescheiden maar goede korfbalcarrière. In die tijd speelde ze op zaterdag en was het heel normaal om de dag daarna nog een wedstrijd in te vallen. Met toen uiteraard nog het middenvak als derde speelvak. Ze was een uitstekende paaldame. Als je dat nu zegt word je waarschijnlijk direct gecanceld, maar in die tijd was het paalwerk vooral voor de dames weggelegd.

Later speelde ze in het 7e en met dit veteranenteam werden ze ook nog kampioen. In dat team zaten onder andere Ferry R., Wil R., Wil B., André B., Peter L., Leo H., Joke v. S. en Roelie, die nog steeds actief speelster is. Rond haar vijftigste is Olga noodgedwongen gestopt vanwege aanhoudende blessures.

Ze ging al snel mee met de WAPC-kampen als leiding en dat heeft ze jarenlang gedaan. Een mooie anekdote van zo’n kamp mag niet ontbreken. Een paar kleine Achilliaantjes hadden haar pyjama gepikt en waren van plan die dicht te naaien. Olga had het al lang in de gaten en keek, verstopt achter het riet, lachend toe. ’s Avonds lag de dichtgenaaide pyjama weer netjes op zijn plek. Nadat Ol alles had losgehaald, ging ze rustig slapen. De volgende dag konden de kinderen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. “Jouw pyjama was toch dichtgenaaid?” “Ja,” zei Olga, “maar ik had jullie al lang in de gaten.” “Aaahhh, dat is niet eerlijk!”

Voor de bonte avond schreef ze mee aan de toen legendarische gedichtjes over de kinderen op kamp.

Omdat niet veel mensen een auto hadden, reed Ol ook vaak naar wedstrijden en was je automatisch begeleider van het team. Vaste coaches waren er toen nog niet. Liever rijden en begeleiden dan het veld uitleggen, want daar had ze de pest aan, om haar eigen woorden te gebruiken.

Misschien is Olga het meest bekend als typiste van de Leeuwenkrabbels. Ze nam dit over van Fred Broers. Karen R. typte toen het WAPC-nieuws en Olga het seniorennieuws. Op den duur verzorgde ze het hele krantje. Maandagochtend typte ze op haar werk het hele krantje. Bij haar collega’s was dit bekend en als ze even iets anders deed, vroegen ze zelfs of ze niet het krantje moest maken.

Het krantje werd jarenlang gedrukt in de kantine met een vaste groep en op woensdag volgde de vouwploeg, waar Olga na een keer meekijken wekelijks bij aansloot. Later veranderde alles snel. Papier werd floppy, floppy werd usb, usb werd mail. Olga ging overal in mee en bleef trouw aan haar krantje. Wel is ze tegenwoordig wat teleurgesteld over het aantal aangeleverde stukjes; vroeger waren dat er toch meer. Laat dit meteen een kleine oproep zijn.

Nog steeds brengt ze een papieren versie persoonlijk rond en is het krantje te lezen als pdf op de website en in de digitale Leeuwenkrabbels. Daarnaast gaat er per post een A5-formaat naar het gemeentearchief. Ze is al jaren actief in de ledenadministratie en draait elke dinsdag mee met de schoonmaakploeg. En laten we de klaverjasdrive niet vergeten, die organiseert ze zo nu en dan voor een vaste groep kaarters. Het is leuk als er meer mensen aan mee doen.

Tot slot mijn anekdote. Zo’n 52 jaar geleden paste Olga op mij terwijl mijn ouders korfbalden. Ik wees altijd alles in haar huis aan en vond alles mooi. En zo kwam het dat ik eerder “Olga” zei dan “mama”.

Als ‘Even voorstellen’ een hoofdpersoon zou hebben, dan hebben we die nu gevonden. Olga zet zich al jaren in voor van alles en nog wat zonder ooit te verzaken en daar zijn we haar ontzettend dankbaar voor. Ze vindt het fijn om zo lekker actief bezig te zijn. 

Zoals ze zelf zegt: “Ik ga door tot het bittere einde.”

 

Datum	22-01-2026 18:36