Niet verplicht en niet vrijblijvend
hoofdartikel
Vorige week schreef Mandy, zoals altijd, weer een lezenswaardig stukje voor het krantje. Een mooi stukje, vond ik, omdat het mij, en hopelijk ook Achillianen met een grotere verantwoordelijkheid, aan het denken zette. Haar voorstel om het tekort aan spelende vrouwen bij Achilles te verkleinen door poules te maken van speelsters die nog wel willen spelen maar niet meer iedere week beschikbaar willen zijn lijkt me slim en pragmatisch, in elk geval voor de korte termijn.
Maar hoewel het interessant is om te onderzoeken waarom het vooral vrouwen zijn die eerder stoppen, gaat het mij daar vandaag niet om. Ik sla aan op het begrip “verplichting”. Kan er alleen sprake zijn van een “verplichting” als je ergens voor betaald wordt? En kun je dus, als dat niet zo is, doen wat je wilt zonder je te bekommeren om wat die vrijheid voor anderen betekent?
Ondanks de individualistische revolutie die de afgelopen vijftig jaar over ons deel van de wereld is gedenderd, denk ik dat de meeste Achillianen die stelling niet zullen onderschrijven. Puur individualisme verhoudt zich slecht tot het lidmaatschap van een vereniging. Maar de individualisering in de samenleving heeft natuurlijk ook ons geraakt. We zijn allemaal opgeschoven, willen meer greep op onze vrije tijd, meer zelf keuzes kunnen maken over of en wanneer je iets voor het collectief doet en wanneer iets voor je zelf.
Daar kun je over jammeren, en veel vrijwilligersorganisaties (niet Achilles overigens) doen dat, maar dat heeft niet veel zin. Je kunt beter proberen de tijd te lezen, en met de leden van je club te kijken hoe je de organisatie zo inricht dat lidmaatschap niet vrijblijvend wordt, maar ook niet gaat voelen als een reeks zware verplichtingen, die niet in verhouding staat tot het plezier dat mensen aan het lidmaatschap ontlenen. De dingen die moeten met elkaar delen helpt dan natuurlijk, niemand wil langdurig de gekke Henkie zijn die alles oppakt wat iedereen laat liggen.
En laten we onszelf niet de put in praten. Er zijn veel hoopgevende signalen: kijk naar het enorme aantal leden dat zich wekelijks vele uren inzet voor de club. Bedenk dat mensen die lid willen zijn van een vereniging het leuk vinden om dingen met anderen te doen, dus zeker geen pure individualisten zijn. En misschien zie ik het te optimistisch maar ik zie tekenen dat het tij van het hyperindividualisme aan het verlopen is. Meer mensen zullen de warmte van een vereniging willen opzoeken omdat het leven als individuele consument uiteindelijk te weinig te bieden heeft.
Steven
| Datum | 17-02-2026 11:00 |
|---|---|
| Tags | Hoofdartikel |