Hoofdartikel: Wat we kunnen leren van Zuid-Afrika
hoofdartikel
Voor wie het gemist heeft: van januari tot en met april zit ik in Zuid-Afrika voor vrijwilligerswerk. Drie maanden in een compleet andere wereld. Een wereld waar korfbal – letterlijk én figuurlijk – ver te zoeken is. En toch… zie ik hier kansen voor Achilles.
Mijn leven hier is allesbehalve saai. In de avond sta ik regelmatig in de lokale karaoke bar om mijn karaoke skills op peil te houden voor teamuitjes met ’t 6e , hike ik een berg op om m’n conditie te behouden of spot ik wildlife tijdens een safari (nog geen echte Achillesleeuw gezien helaas). Maar doordeweeks ziet mijn wereld er heel anders uit. Dan werk ik als sociotherapeut met kwetsbare kinderen. Dat is intens, mooi en soms confronterend. Het zet je met beide benen op de grond. En het laat je opnieuw zien wat écht belangrijk is.
En korfbal? Tja. Ondanks dat Zuid-Afrika al sinds 1995 meedoet aan internationale toernooien, ben ik hier nog geen enkele korfballer tegengekomen. Het lijkt hier bijna onzichtbaar. Wat je wél overal ziet? Voetbal en rugby. Dat zijn hier volkssport nummer 1 en 2. Overal veldjes met groepjes die een balletje trappen.
Rugby leeft misschien nog wel meer. Dus gingen we naar een wedstrijd van de universiteit hier in Summerstrand. En wát een sfeer. Het stadion was één groot feest. Mensen komen niet alleen voor de wedstrijd, maar vooral voor de beleving. Er wordt gezongen. Gedanst. Gelachen. Aangemoedigd alsof het een WK-finale is.
En daar dacht ik: daar kan Vakkie A nog wat van leren
Misschien moeten wij als Achillianen ook wat meer Zuid-Afrikaanse energie meenemen naar het veld. Minder netjes klappen, meer zingen. Minder stil kijken, meer samen beleven. Want geloof me: als supporter én als speler krijg je daar zóveel positieve vibes van.
Dus Achilles… zijn we klaar voor een beetje party-energy dit seizoen?
Groetjes uit de zon,
Silja
| Datum | 03-03-2026 14:00 |
|---|---|
| Tags | Hoofdartikel |