HKV Achilles - Meer dan een club

hoofdartikel

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik een hoofdartikel over hoe we nét geen kampioen waren geworden. Toch overheerste vooral trots op wat we samen hadden neergezet. Het zat zo dicht erop dat het bijna pijn deed om het hardop te zeggen. En nu? Nu voelt het bijna onwerkelijk om het wél op te mogen schrijven: we zijn kampioen geworden, we hebben het gewoon geflikt. Zelden heb ik zoveel traantjes gelaten als in de laatste drie wedstrijden van dit zaalseizoen.

Het zaalseizoen ligt nog maar net achter ons, en gek eigenlijk hoe verschillend een seizoen kan aanvoelen. Soms vliegt het voorbij zonder dat je er erg in hebt, en soms lijkt het eindeloos te duren. Maar bij ons zat er tot en met de allerlaatste wedstrijd spanning op, waardoor elke week er weer toe deed. En dan, trek je de deur van de zaal weer dicht en mogen we weer aantreden aan het Pomonaplein. Of nou ja, het veld ligt er nog een beetje koud bij: we staan weer met truien aan en ademwolkjes in de lucht, en het is even omschakelen naar een andere ondergrond en een andere dynamiek. Maar ergens heeft dat ook wel weer iets moois, die frisse start met nieuwe energie.

En dat hoofdstuk willen we niet zomaar uitspelen. We hebben het er met de groep en Teun en Marco uitgebreid over gehad: we willen er nog één keer vol voor gaan, dit cirkeltje samen mooi afronden, nog één keer kampioen worden en dan in september weer terugkeren waar we horen: de Ereklasse. Dat is het doel.

We komen straks in een poule met twee nieuwe tegenstanders waar ik nog weinig van weet, en dat maakt het juist ook leuk: Albatros en Trekvogels, frisse uitdagingen met nieuwe energie. En dan is er nog ONDO, en laten we zeggen dat we daar nog een appeltje mee te schillen hebben. Albatros werd net als wij kampioen in de Overgangsklasse in de zaal, dus dat belooft meteen wat, en laat dat nou precies onze eerste tegenstander zijn volgende week op 4 april, dan weten we dus gelijk waar we staan.

Ik hoor het wel eens om me heen, dat het veldseizoen voor sommige clubs er niet echt toe doet en als minder belangrijk wordt gezien. En eerlijk gezegd snap ik waar dat vandaan komt, maar voor mij voelt dat totaal anders.

Het veld is misschien wel het meest pure stukje korfbal dat er is. 's Ochtends met de kangoeroes het veld op. Daarna teams van alle leeftijden zien spelen, kinderen die urenlang blijven schieten op de velden ernaast. Die af en toe even komen kijken bij de wedstrijden van 1 en 2, en misschien wel dromen dat ze later ook in het eerste mogen spelen. Dat heb ik gemist dit zaalseizoen, met die late speeltijden. Op het veld is iedereen er gewoon weer bij, en voel je waarom Achilles zo'n gezellige, knusse club is.

En voor je het weet is het ook alweer voorbij, want het zijn maar zes wedstrijden waarvan drie keer thuis, en meer is het niet. Dus laat het alsjeblieft niet langs je heen glippen: kom kijken, kom aanmoedigen, kom er gewoon weer even bij zijn. 4 april spelen we dus een belangrijke wedstrijd uit tegen Albatros! Maar zet 11 april voor de eerste thuiswedstrijd en de eerste Super Saturday ook maar alvast in je agenda, want geloof me, voor je het weet sta je je weer af te vragen waar dat seizoen eigenlijk gebleven is.

Mariska van Willigen

Datum	31-03-2026 14:00
Tags	Hoofdartikel