HKV Achilles - Meer dan een club

hoofdartikel

Op 15 maart (ja, de dag na het kampioenschap) liep ik voor het eerst in mijn leven de CPC: De halve marathon. De 10 km had ik al vaker gelopen. Eigenlijk wilde ik dit twee jaar geleden al proberen, maar met toen weer drie keer per week korfbal wist ik dat mijn lichaam dat niet zou redden. Dit seizoen gestopt, dus de uitgelezen kans om hem nu wél te lopen.

Ik begon veel te hard dacht ik, maar hield dat zomaar de eerste 10 km vol. Dat was ook het gedeelte langs de Vruchtenbuurt met overal bekenden en de grote Achilles groep op de Daal en Bergselaan. Tot de 12 km ging het allemaal van een leien dakje, vanaf 15 tot 18 werd het afzien, maar die laatste 3 km… Ik ben nog nooit zó kapot en zó erg over al mijn grenzen heen gegaan.

Voor degenen die de CPC wel eens gelopen hebben, weten ook dat die laatste 3 km die ellenlange rechte weg is vanaf Scheveningen naar het Malieveld. Hier kwam het aan op mentaliteit en doorzettingsvermogen en dat werd getest, en flink ook.

Maar tijdens die drie kilometer (of eigenlijk na de finish, want op dat moment kon ik nergens meer aan denken) besefte ik ook dat mijn lichaam en ikzelf tot zoveel meer in staat zijn dan ik mij voor mogelijk had gehouden. Eenmaal afgebogen richting finish zag ik dat ik hem onder mijn gestelde doel van 2 uur zou lopen, 1.59.05.

Was ik trots? Nee, in eerste instantie baalde ik dat ik niet had doorgehad dat als ik nog een sprintje had getrokken, ik misschien nog onder die 1.59 had kunnen duiken. Inmiddels dik tevreden met deze tijd en dat sprintje had er ook echt niet meer in gezeten.

Vandaag liep ik dan ook maar de halve marathon van Leiden. Met in mijn hoofd nog die laatste drie km van de CPC en wat graden warmer, besloot ik hem vandaag iets langzamer te lopen. Toen mijn horloge 17 km aangaf was ik blij verrast “ohh voel me echt nog goed voor die laatste 4” tot dat dat bord van de 17 km, pas 300 meter later stond. Mentaal geknakt, en dus werden die laatste drie kilometer alsnog zwaar en afzien, maar met een tijd van 2.01.40, nog steeds tevreden en zit nu vooral een stuk minder total loss op de bank.

Wat heeft dit met korfbal of Achilles te maken? Ook wij zitten in de laatste loodjes. De laatste loodjes van seizoen ‘25/’26. Aan de ene kant voorbij gevlogen, aan de andere kant voelt die tweede helft van de veldcompetitie toch ook altijd als een eindsprint die maar niet op gang komt. Meer weken geen wedstrijden dan wel, niet in een ritme komen en de vermoeidheid van een lang seizoen gaan meespelen. Iedereen begint langzaam te snakken en uit te kijken naar de zomervakantie, de TC zit nog in de drukste tijd van het jaar met het samenstellen van de ploegen van volgend seizoen en ook binnen de selectie speelt de vraag hoe alles er volgend seizoen uit gaat zien. De staf van volgend jaar is al druk bezig met de voorbereidingen, naast het uiteraard goed willen afsluiten van dit seizoen.

Want laten we niet vergeten dat de laatste loodjes van dit seizoen, ook de laatste wedstrijden van coaches Marco en Teun zijn, die na vier succesvolle jaren afscheid gaan nemen. Op 30 mei speelt de selectie de laatste thuiswedstrijden met daarna ook meteen het slotfeest. Laten we zorgen dat we nog één zaterdag het heerlijke Achillesgevoel hebben, voor we straks allemaal uitwaaien naar onze vakantiebestemmingen.

En volgend seizoen? Wie weet welke spelers of speelsters (senioren of jeugd) daar hun grenzen gaan verleggen en zichzelf misschien wel doen verbazen. Als het zomaar op een zondag in maart kan gebeuren, waarom dan niet op een zaterdag op het korfbalveld?

Bij deze wens ik jullie vast een fijne (korfbal)vakantie en tot volgend seizoen!

Nb: de kern van dit artikel heb ik een week geleden al geschreven, voor ik wist van het overlijden van een jonge deelneemster aan de Leiden marathon.

Mandy Muller

Datum	12-05-2026 14:00
Tags	Hoofdartikel