Pech, geluk en de mens
hoofdartikel
Sport is één van de weinige plekken waar het leven zich laat samenvatten in een getal. Dit weekend won PSG de Champions League, vochten de Spurs zich naar de NBA-finale en streden bijna honderd mensen bij Haags Hoog om een quizbeker. Winnaars en verliezers, netjes gesorteerd. Mijn vader zou overal iets van gevonden hebben, waarschijnlijk dat de verkeerde ploeg had gewonnen, dat een wissel te laat kwam, dat een pubquizvraag niet klopt. Hij vond altijd ergens iets van. Stil kijken deed hij nooit. Bij een penalty stond hij altijd op en begon zijn bril te poetsen.
Sport heeft iets wat het leven niet heeft: een eindscore. Een moment waarop de scheidsrechter fluit, de klok nul bereikt of de quizmaster de antwoorden voorleest. Daarna weet iedereen waar hij staat.
Het echte leven kent die grens niet.
Twee jaar geleden overleed mijn vader. De datum staat vast. De uitvaart ligt achter ons. De agenda’s zijn verder gevuld. Maar rouw trekt zich weinig aan van kalenders.
Dat is het vreemde aan verlies. Het zit niet in de grote momenten. Het zit in een opmerking die niemand meer maakt. Een telefoonnummer dat je niet meer belt. Een reflex dat nergens heen kan. Nog steeds betrap ik mezelf erop dat ik tijdens een wedstrijd denk... wat zou hij hiervan gevonden hebben?
Er is een oud Chinees gezegde dat me de afgelopen jaren vaker is bijgebleven dan menig wijze analyse van een sportcommentator: “Misschien is het een geluk, misschien is het een ongeluk.”
Het verhaal gaat over een boer wiens paard wegloopt. “Pech”, zeggen de buren. Het paard komt terug met wilde paarden. "Geluk." Zijn zoon breekt een been tijdens het temmen ervan. "Pech." Vervolgens hoeft diezelfde zoon niet mee ten oorlog. "Geluk."
De les is niet dat alles goedkomt. De les is dat we vaak veel te vroeg zijn met ons oordeel.
Arsenal-supporters werden dit weekend teleurgesteld wakker. PSG-fans beleefden een avond die ze nooit vergeten. En ergens daartussen zaten vijftien quizteams bij Haags Hoog die naar huis gingen met een prijs of met het gevoel dat één antwoord meer genoeg was geweest. In september krijgen ze een nieuwe kans.
Voor de meeste nederlagen bestaat geen herkansing.
Toch schuilt daarin misschien een ander soort geluk. Niet omdat verdriet verdwijnt. Niet omdat verlies minder zwaar wordt. Maar omdat wat iemand achterlaat sterker blijkt dan zijn afwezigheid.
Mijn vader heeft al twee jaar geen wedstrijd meer gezien. Toch zit hij er nog regelmatig naast me.
In mijn keuzes. In mijn zinnen. In de manier waarop ik naar sport kijk en verlies probeer te begrijpen.
Hij wordt niet herinnerd om het moment waarop hij overleed. Wel om de manier waarop hij leefde.
En misschien is dat de werkelijke les van geluk en pech. Niet wat je overkomt. Maar wat blijft wanneer de wedstrijd al lang is afgelopen, de quiz voorbij is en het applaus is verstomd. Sommige mensen verlaten het speelveld. Hun aanwezigheid niet.
Gr. Tom
| Datum | 02-06-2026 14:00 |
|---|---|
| Tags | Hoofdartikel |