HKV Achilles - Meer dan een club

Afgelopen weekend was er weer eentje om niet snel te vergeten. De J4 pakte hun derde kampioenschap op rij. Dat gebeurt niet ieder jaar: kampioen op het veld, in de zaal én opnieuw op het veld. De gouden kampioensbal staat inmiddels te schitteren in de trofeeënkast achter de bar. Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ook onze voorzitter Vincent Wiekenkamp zijn eerste officiële speelminuten na jaren. Zijn eerste schot vloog direct raak en werd gevierd alsof het zijn allereerste doelpunt in de F-jeugd was. Mooi om te zien! We kijken uit naar meer Wiekenkamp-goals.

Sport is één van de weinige plekken waar het leven zich laat samenvatten in een getal. Dit weekend won PSG de Champions League, vochten de Spurs zich naar de NBA-finale en streden bijna honderd mensen bij Haags Hoog om een quizbeker. Winnaars en verliezers, netjes gesorteerd. Mijn vader zou overal iets van gevonden hebben, waarschijnlijk dat de verkeerde ploeg had gewonnen, dat een wissel te laat kwam, dat een pubquizvraag niet klopt. Hij vond altijd ergens iets van. Stil kijken deed hij nooit. Bij een penalty stond hij altijd op en begon zijn bril te poetsen.

Mede door alle turbulente ontwikkelingen in de wereld, ook in die om ons heen, heb ik mij de afgelopen tijd onderstaande vraag gesteld en geprobeerd daar al redenerend een antwoord op te vinden: “Willen wij als Achilles een vereniging zijn waar mensen consumeren wat georganiseerd wordt, of willen wij een gemeenschap zijn waarin leden samen verantwoordelijkheid dragen?”

Een half mensenleven geleden was ik vaste redacteur van de Leeuwenkrabbels. Ik schreef iedere week een hoofdartikel en nog allerlei andere berichten, vermaningen, stukjes over lief en leed, wie er velddienst had, wat de ploegen gedaan hadden die week enzovoorts. Niet op mijn iPad, die had ik toen nog niet en jullie ook niet trouwens.

Op 15 maart (ja, de dag na het kampioenschap) liep ik voor het eerst in mijn leven de CPC: De halve marathon. De 10 km had ik al vaker gelopen. Eigenlijk wilde ik dit twee jaar geleden al proberen, maar met toen weer drie keer per week korfbal wist ik dat mijn lichaam dat niet zou redden. Dit seizoen gestopt, dus de uitgelezen kans om hem nu wél te lopen.